Najczęściej od 1 do 3 spotkań, celem spotkań jest  omówienie, nazwanie trudności, z którymi zgłasza się dana osoba. Ważne jest konkretne nazwanie mechanizmów, które tworzą i podtrzymują zgłaszane trudności. Celem konsultacji jest zawarcie kontraktu, pisemnej lub ustnej umowy między terapeutą a klientem. Rozmawiamy o motywacji do terapii, możliwym do realizacji celu terapii, celach konkurencyjnych, możliwych trudnościach w prowadzeniu terapii, częstości spotkań, wyobrażeniach o terapii, zobowiązaniach klienta i terapeuty. Podczas konsultacji osoba zgłaszająca się otrzymuje informacje zwrotne o możliwościach radzenia sobie z daną trudnością i formie pracy, która będzie najbardziej optymalna w aktualnej sytuacji. Pod koniec konsultacji podejmuje się często decyzję o rozpoczęciu psychoterapii. Zdarza się, że konieczna okazuje się wizyta u psychiatry lub innego specjalisty, np. endokrynologa, seksuologa.

Interwencja kryzysowa, jako forma pomocy psychologicznej, koncentruje się na problemie wywołującym kryzys, czasowo ograniczonym, w którym dochodzi do konfrontacji osoby z kryzysem i do jego rozwiązania. Celem interwencji kryzysowej jest zapewnienie poczucia bezpieczeństwa, wsparcie emocjonalne, redukcja symptomów, rozwiązanie problemu i pomoc w przywróceniu równowagi psychicznej.

W interwencji kryzysowej wykorzystuje się zasoby danej osoby, by była w stanie poradzić sobie z sytuacją, którą postrzega jako sytuację bez wyjścia.
Osoba, która upora się ze swoim problemem, wyjdzie z kryzysu, odzyskuje poczucie sprawczości. W efekcie interwencji kryzysowej klient odzyskuje umiejętność skutecznego radzenia sobie z problemami, pomoc w znalezieniu skutecznych alternatyw do stosowanych dotychczas nieskutecznych zachowań. W efekcie doprowadzamy do rozwiązania problemu i wyjścia z kryzysu, a ponadto klient zyskuje kompetencje, które pomogą mu w przyszłości w radzeniu sobie z trudnymi doświadczeniami.

Terapia indywidualna, to skuteczna, oparta na wiedzy i nauce, potwierdzona wieloma badaniami, niefarmakologiczna metoda leczenia. Psychoterapia indywidualna jest spotkaniem dwóch osób. Klienta, który przeżywa trudności i podejmuje terapię oraz psychoterapeuty, który prowadzi terapię indywidualną i stwarza warunki do pokonywania trudności i dokonywania zmian w postawach i przekonaniach, w sposobie przeżywania, w relacjach. Połączenie ze strony klienta motywacji, zaangażowania i  oczekiwań z wiedzą, doświadczeniem i umiejętnościami psychoterapeuty pozwala osiągnąć potrzebne zmiany.

W centrum uwagi terapeuty podczas terapii indywidualnej jest klient i wszystko, co dotyczy jego życia: uczucia, przemyślenia, zachowania, postawy wobec samego siebie i innych, doświadczenia, zarówno obecne jak i przeszłe, oraz znaczenie jakie nadaje tym doświadczeniom.

W trakcie kilku pierwszych sesji (konsultacji) terapeuta stara się poznać i zrozumieć klienta, uzgadniane są cele i sposoby pracy dostosowane do konkretnych potrzeb. Na początku kontaktu psychoterapeutycznego ustalane są zasady ułatwiające proces psychoterapii, dotyczące poufności, ilości spotkań, zasad dotyczących płatności i odwoływania spotkań. Zasady te tworzą ramy przejrzystej i bezpiecznej, opartej na zaufaniu przestrzeni terapeutycznej.

Częstotliwość spotkań w procesie psychoterapii indywidualnej, to najczęściej raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie, czas spotkania to 50 minut. Ważne jest, żeby spotkania były regularnie, nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie. Jeśli sesje odbywają się nieregularnie, proces terapii jest rwany i sfragmentaryzowany, to nie jest możliwe prowadzenie go w sposób przynoszący trwałe zmiany dla klienta. Wówczas psychoterapia indywidualna zmienia swój charakter w ciąg pojedynczych konsultacji, spotkań, które mogą przynosić chwilową ulgę, ale nie umożliwiają i nie gwarantują osiągnięcia istotnych zmian w życiu klienta.
W zależności od określonego wspólnie celu, terapia indywidualna może trwać kilka miesięcy, najczęściej ponad rok, a czasami nawet kilka lat.
W trakcie terapii indywidualnej trwającej kilka miesięcy pojawiają się sesje, których celem jest zorientowanie się, w jakim miejscu teraz jesteśmy, na ile cel został osiągnięty, czy nadal jest aktualny, co jest potrzebne, żeby dalej go realizować. 

  Terapia indywidualna pomaga osobom zmagającym się z różnego rodzaju cierpieniem lub zaburzeniami. Jest dla osób, które chcą poprawić jakość swojego życia, chcą lepiej poznać i zrozumieć siebie, poprawić swoje relacje z innymi. Psychoterapia indywidualna pomaga osobom gotowym się w nią zaangażować i współpracować z terapeutą, dlatego w procesie terapii bardzo ważne miejsce zajmuje zbadanie motywacji klienta do terapii i do zmiany.

Psychoterapia par to forma pracy terapeutycznej skierowana do osób będących w stałych związkach formalnych lub nieformalnych, par heteroseksualnych i homoseksualnych. Celem psychoterapii par jest wspólne rozwiązanie problemu, poprawa jakości relacji czy polepszenie komunikacji między partnerami.
Pary zgłaszające się po pomoc przeżywają różnego typu dylematy związane z brakiem równowagi w relacji, przykładowo jedna z osób w parze czuje, że jej potrzeby są niezauważane lub umniejszane, różny jest poziom zaangażowania w pracę zawodową lub obowiązki domowe, jeden z partnerów czuje, że zawsze udziela wsparcia emocjonalnego drugiemu, itp.
Najczęstszym powodem zgłaszania się par jest narastające, trudne do wytrzymania, napięcie w relacji. Może być ono połączone z jakimś wydarzeniem (zdrada, zmiana miejsca zamieszkania, zmiana pracy, pojawienie się dziecka w rodzinie, trudności z zajściem w ciążę), trudną sytuacją (choroba jednego z partnerów) lub koniecznością dokonania zmian w funkcjonowaniu związku (zaspokajanie potrzeb fizycznych i emocjonalnych, komunikowanie się). Terapia par przeznaczona jest także dla osób, które chcą przygotować się do rozwodu i potrzebują wsparcia w tym zakresie.
Terapia ma na celu udzielenie pomocy w kryzysie, określenie trudności, ich przyczyn oraz mechanizmów utrzymujących niechciane zachowania, szukanie rozwiązań akceptowanych przez obydwu partnerów oraz odbudowę prawidłowych relacji, umożliwiających przywrócenie satysfakcji w związku.
Terapię par może prowadzić jeden lub dwóch terapeutów. Jedno spotkanie trwa od 60 do 90 minut (w zależności od stylu pracy terapeuty, liczby terapeutów prowadzących i umowy z daną parą). 

Podczas psychoterapii pary terapeuta pomaga obojgu partnerom w bardziej obiektywnym spojrzeniu na ich związek. Ważnym elementem tego procesu jest redukowanie wzajemnych oskarżeń i nauka postrzegania swoich emocji. Terapeuta poznaje parę,  ich więzi i sposoby interakcji, doprowadza to do rozpoznania rodzaju kryzysu i jego przyczyn. Dzięki interwencjom terapeutycznym para może zacząć widzieć siebie i swoje interakcje w bardziej adaptacyjny sposób.
Terapia par modyfikuje dysfunkcyjne zachowania. Terapeuta dba o zmianę zachowania partnerów na takie, które partnerzy uznają za pożądane, nie obejmujące przemocy fizycznej, psychicznej czy ekonomicznej.
Podczas terapii para koncentruje się na rozpoznawaniu i nazywaniu emocji. Partnerzy, którzy nie wyrażają wprost swoich emocji i myśli mogą w konsekwencji oddalać się od siebie.Zadaniem terapeuty pary jest pomoc w ujawnianiu uczuć i myśli, które do tej pory były ukrywane lub wiązały się z lękiem przed odrzuceniem ze strony partnera.
Podczas terapii terapeuta zauważa i nazywa sposoby komunikowania się w parze. Podczas terapii proces komunikowania się jest moderowany w taki sposób, aby szanować się wzajemnie. Pary podczas terapii często uczą się rozmawiać ze sobą. Terapeuta może włączać w terapii psychoedukację, dawać jasne wskazówki i instrukcje mające na celu nawiązanie wspierającego dialogu oraz nauczenie partnerów jakie rodzaje komunikacji są skuteczne, a jakie jej typy będą powodowały więcej konfliktów.
Terapeuta koncentruje się na zasobach i mocnych stronach związku aby budować jego odporność. Równie ważne jak omówienie trudności w relacji jest dostrzeganie i podkreślanie obszarów, w których para funkcjonuje dobrze i skutecznie.

Psycholog transportu to specjalista posiadający wiedzę psychologiczną oraz umiejętność przeprowadzania i analizowania testów diagnostycznych w zakresie sprawności psychofizycznej. Praca łączy w sobie elementy wywiadu psychologicznego, obserwacji oraz interpretacji wyników przeprowadzonych testów. Psycholog transportu ma na celu orzekać o zdolności do pracy w transporcie na podstawie wiedzy z zakresu psychologii i medycyny pracy, psychologii klinicznej, psychologii osobowości, psychologii poznawczej, neuropsychologii i dziedzin pokrewnych, a także metodyki badań, prawa, przedsiębiorczości i promocji wraz z praktycznym ujęciem procesów prowadzenia pojazdów. Psycholog transportu zajmuje się także profilaktyką i bezpieczeństwem w ruchu. Psycholog transportu bada sprawność procesów poznawczych, umiejętność koncentracji, stabilność emocjonalną oraz radzenie sobie w sytuacji stresowej, predyspozycje osobowościowe badanej osoby, skłonność do zachowań ryzykownych, skłonność do agresji oraz sprawność psychomotoryczną.